ALEXANDER ROSS

Ross to funkcjonariusz, który zanim trafił do Metropolitan Division, przez lata uczył się miasta od podszewki: najpierw na wybrzeżu, później na zwykłym patrolu, gdzie liczy się nie refleks, tylko cierpliwość. W jednostce mówi się, że łatwiej go zobaczyć czekającego, niż biegnącego.

W aktach figuruje interwencja przylokalizacja utajniona, sygn. LS-23-0641 w której Ross został ciężko ranny. Osiem miesięcy służby biurowej, zanim komisja lekarska podpisała zgodę na powrót do czynnej służby. Nie mówi o tym wiele. Mówi za to, że tamten dzień nauczył go, żeby nigdy nie ufać ciszy na kanale. Do Metropolitan Division nie trafia się przez przypadek: w 2025 roku Ross otrzymał przeniesienie po latach odrobionej roboty i kursie selekcyjnym, który niejednego złamał wcześniej.

Kiedy trafił do Metropolitan Division, pierwszym, który podał mu rękę i nie spytał o nic więcej niż imię, był Brad Baker. To on wziął go pod skrzydła, bez patosu, bez wielkich przemówień, po prostu rzucił kluczyki i powiedział, żeby jechał z tyłu i patrzył, jak się pracuje w mieście, a nie jak się o nim czyta w raportach. Ross i dziś mówi o nim "stary", choć różnica wieku między nimi to niecała dekada, bo Baker w tej jednostce jest kimś więcej niż stażem.

Ze Spencerem Vance'em zszedł się przy noszach, nie przy biurku. Medyk, który potrafi jednym zdaniem uspokoić i funkcjonariusza, i cywila leżącego na chodniku. Ross twierdzi, że zaufał mu, zanim jeszcze poznał jego nazwisko, bo Vance jako jedyny w tamtym wypadku nie podniósł głosu, tylko liczył oddechy na głos, żeby wszyscy wokół się o coś oparli.

Z Myronem Hughesem dzieli wóz i coś, co w aktach nigdy się nie pojawi, serię historii, które w jednostce krążą już jako legendy, zwykle zaczynające się od "nie uwierzysz, co się stało". Nie wszystkie kończą się tak, jak powinny wedle regulaminu, ale kończą się dobrze. Ross śmieje się, że z Hughesem nudy po prostu nie ma, i że to jedyny partner, przy którym zdarzyło mu się przepraszać radio za to, co właśnie przez nie poszło w eter.

Na Nicka Davidsona mówi krótko:"jak coś ma się nie posypać, to wystarczy, że on tam stoi". Poważny, małomówny, taki, którego obecność sama w sobie działa jak protokół bezpieczeństwa. Ross przyznaje, że w najgorszych momentach szuka wzrokiem właśnie jego, nie dlatego, że Davidson coś powie, tylko dlatego, że on nigdy nie odpuszcza pozycji.

Lucas Casada to z kolei ktoś, kogo Ross stawia sobie za punkt odniesienia, kiedy sam czuje, że robota zaczyna go zmęczać. Skupiony do bólu, bez zbędnych słów, zawsze tam, gdzie ma być, o sekundę wcześniej niż powinien. Nie są kumplami od piwa po zmianie, są kumplami od tego, żeby zmiana w ogóle się skończyła.

Najkrócej w Metropolitan Division służy Jayden Vince, choć nazywanie go świeżakiem byłoby błędem, na który Ross nie pozwala nikomu w jednostce. Vince przyszedł z gotowym doświadczeniem i jasną ambicją, sierżancka dystynkcja to dla niego kwestia czasu, nie przypadku. Ross widzi w nim kogoś, kto zadaje właściwe pytania we właściwym momencie i nie udaje, że wie więcej, niż wie, a to w tej robocie znaczy więcej niż same lata na wozie. Nieraz powtarza młodszym, żeby nie dali się zwieść krótkiemu stażowi Vince'a w METRO, bo ten prędzej czy później będzie wydawał im rozkazy.